DİYaNaT; Allahü teala ile kulları arasında olan işler, ibadetler. Müfredi (tekili) diyanettir. İnsanların birbirleri ile olan münasebetlerine “Muamelat” denir. Diyanatta adil (adaletli) ve balig (ergenlik yaşına gelmiş) bir Müslümanın sözüne inanılır. Müslüman olmayanların, açıkça günah işleyenlerin sözlerine inanılmaz. Diyanette bir kadın da bir erkek gibidir. Suyun pis olduğunu söylerse, bu su ile abdest alınmaz, toprakla teyemmüm edilir. Fasık (büyük günah işlemeye devam eden) veya hali belli olmayan bir Müslüman söylerse, kendi araştırır. Galip zannına (kuvvetli kanaatine) göre hareket eder. Kafir veya çocuk suya pis derse ve inanırsa, dökmeli, sonra teyemmüm etmelidir. Hediyede ve izin vermekte bir çocuk sözü de kabul edilir. İçeri buyurun deyince girilir. Çocuğun satın almak için izinli olup olmadığı satanın çok zan ile anlamasına bağlıdır. adil bir kimse, bir etin leş olduğunu söylerse, mesela mürted (İslam dininden çıkmış) kesti dese, bir başka adil de, leş değil dese, mesela Müslüman kesti dese, leş kabul edilir. Su ve her çeşit şerbet ve taam (yiyecek) için pis dese, öteki de pis değil dese, temiz kabul edilir. Haber verenler çok ise, sayısı fazla olanların dedikleri kabul edilir. Temiz ve pis kumaşlar karışmış ve temizleri az ise ve kaplar karışınca temizleri çok ise, temizlerini araştırıp, temiz zannettiklerini kullanır. Kapların temizleri eşit veya az ise, hepsi diyaneten pis kabul edilir.