URVE BİN ZÜBEYR; Tabiinden, yani Peygamber efendimizin Eshabını gören büyüklerden. Medine’de bulunan ve kendilerine Fukaha-i Seb’a adı verilen yedi büyük alimden biridir. İsmi, Urve bin Zübeyr, künyesi Ebu Abdullah’tır. Babası Zübeyr bin Avvam Cennet’le müjdelenen on kişiden birisidir. Annesi, hazret-i Ebu Bekr’in kızı Esma’dır. 642 (H. 22) senesinde doğdu. 712 (H. 94) tarihinde vefat etti. Urve bin Zübeyr, Busra ve Mısır’a gitti. Mısır’da evlendi ve orada yerleşti. Yedi sene orada kaldı. Şam’da Velid bin Abdülmelik’in yanındayken bir ayağında yara çıkıp kangren oldu. Ameliyat olup ayağının biri kesildi. Daha sonra Medine-i münevvere’ye döndü. Babası Zübeyr bin Avvam’dan, Zeyd bin Sabit’ten, Üsame bin Zeyd’den, hazret-i aişe ve Ebu Hureyre’den (radıyallahü anhüm) hadis-i şerif rivayet etti. Ondan da oğulları, Muhammed, Hişam, Osman, Yahya, Abdullah, torunu Amr bin Abdullah-ı Zühri ve başka alimler hadis-i şerif rivayet ettiler. Fıkıh ilminde çok yüksek olup 712 (H. 94) senesinde Medine’de vefat etti. Zühri’nin; “Bunu ilim konusunda bitmeyen bir deniz buldum.” diye medh ettiği Urve bin Zübeyr, Ramazan ve Kurban bayramları haricinde, oruç tutardı. Her gün Kur’an-ı kerimin dörtte birini okurdu. Gecelerini ibadetle geçirirdi. Rivayet ettiği hadis-i şeriflerden bazıları: Ümmetimin en kötüleri Eshabıma dil uzatanlardır. Kim Allahü tealanın rızası için bir mescit yaparsa Allahü teala da ona Cennet’te bir köşk ihsan eder. Urve bin Zübeyr buyurdu ki: “Bir kimsede bir iyilik görürseniz, o iyiliği ona sevdiriniz. Biliniz ki, o kişinin yanında o iyiliğin benzeri başka iyilikler de vardır. Aynı şekilde bir kimsede bir kötülük görürseniz, o kötülüğü sevdirmeyiniz. Çünkü o kişinin yanında daha başka kötülükler de vardır.”